آتش نشانی و اطفا حریق

آتش نشانی و اطفا حریق

مواد محترقه و شعله های آتش آنها به 4 گروه تقسیم می شوند (استاندارد NFPA). این طبقه بندی علاوه بر روشن شدن سریع وضعیت مواد محترقه ، انتخاب نوع خاموش کننده و روش اطفا حریق مربوط را تسهیل می کند.

چهار گروه عبارتند از:

گروه A: آتش سوزی در این گروه به دلیل مواد قابل احتراق معمولی مانند چوب ، کاغذ ، پارچه و مانند آن ایجاد می شود و بسته به نوع مواد ساخته شده توسط آن توسط آب یا محلول هایی که اکثر آنها آب هستند ، باعث خنک شدن محیط خاموش کردن. بودن.

گروه : آتش سوزی در این گروه در اثر مواد قابل اشتعال مانند فرآورده های نفتی با سایر مایعات و گازهای قابل اشتعال ایجاد می شود. با استفاده از روش خفگی و پوشاندن اکسیژن می توان این آتش سوزی ها را خاموش کرد. بهترین روش برای اطفا حریق ها استفاده از امولسیون غیر قابل اشتعال است که سطح آتش را خنک می کند و می تواند برای مدتی روی سطح مایع باقی بماند و از شعله ور شدن مجدد آن جلوگیری کند. مانند کف خاموش کننده.

گروه C: این آتش سوزی ها در اثر اشتعال وسایل برقی یا جرقه های ناشی از برخورد سیم های حامل برق ایجاد می شود. در مورد این آتش سوزی ها ، اولین قدم برای خاموش کردن آنها قطع منبع تغذیه است. خاموش کننده هایی که در این موارد استفاده می شوند باید عایق الکتریکی باشند. این گروه به راحتی توسط گازهای دی اکسید کربن و آرگون ، تتراکلرید کربن با کلروبروموتان خاموش می شوند.

گروه D: آتش سوزی های این گروه از فلزات قابل اشتعال ساخته شده است. فلزات از نظر آتش سوزی به سه دسته تقسیم می شوند:

دسته اول ، فلزات قلیایی (مانند سدیم ، پتاسیم ، سزیم): این فلزات در اثر تماس با آب ، گاز هیدروژن آزاد می کنند. هیدروژن که خود یک گاز قابل اشتعال است ، ممکن است دامنه آتش سوزی یا حتی انفجار را افزایش دهد. این آتش سوزی ها با پودر شیمیایی خشک ، ماسه خشک و گرانیت خشک خاموش می شوند.

مواد محترقه و شعله های آتش آنها به 4 گروه تقسیم می شوند (استاندارد NFPA). این طبقه بندی علاوه بر روشن شدن سریع وضعیت مواد محترقه ، انتخاب نوع خاموش کننده و روش اطفا حریق مربوط را تسهیل می کند.

چهار گروه عبارتند از:

گروه A: آتش سوزی در این گروه به دلیل مواد قابل احتراق معمولی مانند چوب ، کاغذ ، پارچه و مانند آن ایجاد می شود و بسته به نوع مواد ساخته شده توسط آن توسط آب یا محلول هایی که اکثر آنها آب هستند ، باعث خنک شدن محیط خاموش کردن. بودن.

گروه : آتش سوزی در این گروه در اثر مواد قابل اشتعال مانند فرآورده های نفتی با سایر مایعات و گازهای قابل اشتعال ایجاد می شود. با استفاده از روش خفگی و پوشاندن اکسیژن می توان این آتش سوزی ها را خاموش کرد. بهترین روش برای اطفا حریق ها استفاده از امولسیون غیر قابل اشتعال است که سطح آتش را خنک می کند و می تواند برای مدتی روی سطح مایع باقی بماند و از شعله ور شدن مجدد آن جلوگیری کند. مانند کف خاموش کننده.

گروه C: این آتش سوزی ها در اثر اشتعال وسایل برقی یا جرقه های ناشی از برخورد سیم های حامل برق ایجاد می شود. در مورد این آتش سوزی ها ، اولین قدم برای خاموش کردن آنها قطع منبع تغذیه است. خاموش کننده هایی که در این موارد استفاده می شوند باید عایق الکتریکی باشند. این گروه به راحتی توسط گازهای دی اکسید کربن و آرگون ، تتراکلرید کربن با کلروبروموتان خاموش می شوند.

گروه D: آتش سوزی های این گروه از فلزات قابل اشتعال ساخته شده است. فلزات از نظر آتش سوزی به سه دسته تقسیم می شوند:

دسته اول ، فلزات قلیایی (مانند سدیم ، پتاسیم ، سزیم): این فلزات در اثر تماس با آب ، گاز هیدروژن آزاد می کنند. هیدروژن که خود یک گاز قابل اشتعال است ، ممکن است دامنه آتش سوزی یا حتی انفجار را افزایش دهد. این آتش سوزی ها با پودر شیمیایی خشک ، ماسه خشک و گرانیت خشک خاموش می شوند.

مواد محترقه و شعله های آتش آنها به 4 گروه تقسیم می شوند (استاندارد NFPA). این طبقه بندی علاوه بر روشن شدن سریع وضعیت مواد محترقه ، انتخاب نوع خاموش کننده و روش اطفا حریق مربوط را تسهیل می کند.

چهار گروه عبارتند از:

گروه A: آتش سوزی در این گروه به دلیل مواد قابل احتراق معمولی مانند چوب ، کاغذ ، پارچه و مانند آن ایجاد می شود و بسته به نوع مواد ساخته شده توسط آن توسط آب یا محلول هایی که اکثر آنها آب هستند ، باعث خنک شدن محیط خاموش کردن. بودن.

گروه : آتش سوزی در این گروه در اثر مواد قابل اشتعال مانند فرآورده های نفتی با سایر مایعات و گازهای قابل اشتعال ایجاد می شود. با استفاده از روش خفگی و پوشاندن اکسیژن می توان این آتش سوزی ها را خاموش کرد. بهترین روش برای اطفا حریق ها استفاده از امولسیون غیر قابل اشتعال است که سطح آتش را خنک می کند و می تواند برای مدتی روی سطح مایع باقی بماند و از شعله ور شدن مجدد آن جلوگیری کند. مانند کف خاموش کننده.

گروه C: این آتش سوزی ها در اثر اشتعال وسایل برقی یا جرقه های ناشی از برخورد سیم های حامل برق ایجاد می شود. در مورد این آتش سوزی ها ، اولین قدم برای خاموش کردن آنها قطع منبع تغذیه است. خاموش کننده هایی که در این موارد استفاده می شوند باید عایق الکتریکی باشند. این گروه به راحتی توسط گازهای دی اکسید کربن و آرگون ، تتراکلرید کربن با کلروبروموتان خاموش می شوند.

گروه D: آتش سوزی های این گروه از فلزات قابل اشتعال ساخته شده است. فلزات از نظر آتش سوزی به سه دسته تقسیم می شوند:

دسته اول ، فلزات قلیایی (مانند سدیم ، پتاسیم ، سزیم): این فلزات در اثر تماس با آب ، گاز هیدروژن آزاد می کنند. هیدروژن که خود یک گاز قابل اشتعال است ، ممکن است دامنه آتش سوزی یا حتی انفجار را افزایش دهد. این آتش سوزی ها با پودر شیمیایی خشک ، ماسه خشک و گرانیت خشک خاموش می شوند.

دیدگاهتان را بنویسید